تفاوت کدهای خطای عمومی و اختصاصی در خودروهای هیبریدی چیست؟

وقتی دستگاه دیاگ را به یک خودروی هیبریدی متصل می‌کنید، ممکن است با کدهایی مانند P0xxx یا کدهایی با قالب‌های متفاوت و وابسته به سازنده روبه‌رو شوید. اما آیا همه این کدها معنای یکسانی دارند؟ آیا با خواندن یک کد خطا می‌توان قطعه معیوب را مستقیماً شناسایی کرد؟

پاسخ منفی است. کدهای خطای خودروهای هیبریدی از نظر استانداردبودن، نحوه تعریف، دامنه کاربرد و میزان اطلاعاتی که در اختیار تعمیرکار قرار می‌دهند، با یکدیگر تفاوت دارند. برخی کدها در چارچوب استانداردهای عمومی تعریف شده‌اند و در خودروهای مختلف معنای مشترکی دارند؛ در مقابل، بعضی کدها به سازنده، مدل خودرو، واحد کنترل یا سامانه خاصی وابسته‌اند.

شناخت این تفاوت برای تعمیرکار برق خودرو اهمیت زیادی دارد؛ زیرا تفسیر نادرست کدها می‌تواند باعث تشخیص اشتباه، تعویض قطعات سالم و افزایش هزینه تعمیر شود.

در این مقاله از سایت بررسی می‌کنیم تفاوت کدهای خطای عمومی و اختصاصی چیست، چگونه باید آن‌ها را تفسیر کرد و هنگام عیب‌یابی سیستم‌های الکتریکی و هیبریدی به چه نکاتی باید توجه داشت.

کد خطای خودرو هیبریدی چیست؟

کد خطای تشخیصی یا DTC مخفف عبارت Diagnostic Trouble Code است. این کد زمانی در حافظه یک واحد کنترل الکترونیکی ثبت می‌شود که سیستم، شرایطی را مطابق منطق تشخیصی خود غیرعادی تشخیص دهد.

در خودروهای هیبریدی، چندین واحد کنترل ممکن است اطلاعات مربوط به عملکرد بخش‌های مختلف خودرو را بررسی کنند. برای مثال، بسته به معماری خودرو، واحدهای کنترل موتور احتراقی، مدیریت باتری ولتاژ بالا، اینورتر، موتور الکتریکی و سامانه‌های ارتباطی می‌توانند کدهای خطای مخصوص خود را ثبت کنند.

کد خطا معمولاً به یک مدار، عملکرد، محدوده اندازه‌گیری یا وضعیت ارتباطی اشاره می‌کند؛ اما لزوماً به این معنی نیست که قطعه‌ای که نام آن در توضیح کد آمده، خراب شده است.

برای مثال، کدی که به مدار یک سنسور مربوط می‌شود ممکن است بر اثر خرابی سنسور، قطعی سیم، اتصال کوتاه، مشکل سوکت یا اختلال در تغذیه مدار ایجاد شده باشد.

بنابراین باید میان کد خطا، علت ایجاد خطا و قطعه معیوب تفاوت قائل شد.

کد خطای عمومی چیست؟

کد خطای عمومی یا Generic DTC کدی است که در چارچوب استانداردهای تشخیصی تعریف شده و معنای آن در محدوده کاربرد همان استاندارد، میان خودروهای مختلف مشترک است.

در خودروهای مجهز به OBD-II، بخشی از کدهای تشخیصی با ساختار و تعاریف استاندارد ارائه می‌شوند. این استانداردسازی باعث می‌شود ابزارهای تشخیصی سازگار بتوانند بسیاری از اطلاعات پایه مربوط به موتور و سامانه‌های کنترل آلایندگی را در خودروهای مختلف بخوانند.

برای نمونه، کد P0300 در کاربرد متداول OBD-II به تشخیص احتراق ناقص تصادفی یا چندسیلندری مربوط است. بااین‌حال، حتی در این مورد نیز کد به‌تنهایی علت اصلی احتراق ناقص را مشخص نمی‌کند.

کدهای عمومی معمولاً برای ایجاد یک زبان مشترک تشخیصی طراحی شده‌اند؛ اما این موضوع به معنای یکسان‌بودن تمام تجهیزات، پارامترها و روش‌های تعمیر در خودروهای مختلف نیست.

ویژگی‌های کدهای خطای عمومی

کدهای عمومی معمولاً ویژگی‌های زیر را دارند:

• ساختار و تعریف استاندارد دارند.
• در محدودهٔ کاربرد استاندارد، میان خودروهای مختلف معنای مشترکی دارند.
• با ابزارهای تشخیصی سازگار با استاندارد قابل خواندن هستند.
• برای شروع عیب‌یابی و محدودکردن محدوده احتمالی ایراد مفیدند.
• به‌تنهایی لزوماً علت ریشه‌ای خرابی را مشخص نمی‌کنند.

نکته مهم: این است که عمومی‌بودن یک کد به معنای عمومی‌بودن تمام مراحل عیب‌یابی آن نیست. روش دسترسی به قطعات، مقادیر استاندارد و مراحل آزمون همچنان می‌تواند به مدل خودرو وابسته باشد.

کد خطای اختصاصی چیست؟

کد خطای اختصاصی یا Manufacturer-Specific DTC کدی است که تفسیر، کاربرد یا جزئیات تشخیصی آن به سازنده خودرو یا سامانه موردنظر وابسته است.

سازندگان خودرو ممکن است برای تشخیص ایرادهایی که با کدهای عمومی به‌اندازه کافی پوشش داده نمی‌شوند، از کدها یا تعاریف اختصاصی استفاده کنند. این کدها می‌توانند اطلاعات دقیق‌تری درباره عملکرد یک واحد کنترل یا یکی از زیرسامانه‌های خودرو ارائه دهند.

برای مثال، در یک خودروی هیبریدی ممکن است واحد کنترل باتری شرایط غیرعادی مربوط به دما، اختلاف ولتاژ بلوک‌ها یا عملکرد مدارهای داخلی را تشخیص دهد. جزئیات تشخیصی و معنای دقیق کد ثبت‌شده می‌تواند به سازنده، مدل، نسل سامانه و نرم‌افزار واحد کنترل وابسته باشد.

ویژگی‌های کدهای خطای اختصاصی

• تفسیر آن‌ها ممکن است به اطلاعات فنی سازنده نیاز داشته باشد.
• ممکن است فقط با دستگاه دیاگ یا نرم‌افزار سازگار با همان خودرو به‌طور کامل قابل مشاهده باشند.
• می‌توانند جزئیات بیشتری درباره عملکرد یک سامانه خاص ارائه دهند.
• ممکن است برای تفسیر صحیح به زیرکد، وضعیت ثبت خطا یا داده‌های تکمیلی نیاز داشته باشند.
• بدون مرجع فنی معتبر، احتمال برداشت اشتباه از توضیح کد بیشتر است.

در اینجا باید به یک نکته توجه کرد: اختصاصی‌بودن کد لزوماً به معنای پیچیده‌تر یا خطرناک‌تر بودن خرابی نیست. این اصطلاح بیشتر به نحوه تعریف و وابستگی تفسیر کد مربوط می‌شود.

تفاوت کدهای عمومی و اختصاصی در یک نگاه

معیار	کد خطای عمومی	کد خطای اختصاصی
تعریف کد	مبتنی بر استاندارد تشخیصی	وابسته به تعریف سازنده یا سامانه
اشتراک معنایی	در محدوده استاندارد، مشترک	ممکن است بین سازندگان یا مدل‌ها متفاوت باشد
ابزار تشخیص	ابزار سازگار با استاندارد برای اطلاعات عمومی	گاهی نیازمند دیاگ پیشرفته یا نرم‌افزار سازنده
اطلاعات تکمیلی	ممکن است محدودتر باشد	ممکن است جزئیات اختصاصی بیشتری ارائه کند
مرجع تفسیر	استاندارد و اطلاعات فنی خودرو	مستندات معتبر سازنده و اطلاعات همان مدل
روش تعمیر	وابسته به علت واقعی خرابی	وابسته به علت واقعی خرابی و دستورالعمل سازنده

این جدول یک مقایسه کلی است. در عمل، میزان اطلاعات قابل‌دسترسی به دستگاه دیاگ، سطح دسترسی آن، مدل خودرو و سامانه‌ای که کد را ثبت کرده نیز بستگی دارد.

ساختار کدهای خطای خودرو چگونه است؟

در بسیاری از کدهای استاندارد OBD-II، ساختار کد شامل یک حرف و چهار رقم است. حرف ابتدایی محدوده اصلی سیستم مرتبط با کد را مشخص می‌کند.

• P: سامانه‌های مرتبط با قوای محرکه؛ مانند موتور و بخش‌هایی از سیستم انتقال قدرت.
• B: سامانه‌های بدنه.
• C: سامانه‌های شاسی.
• U: ارتباطات شبکه‌ای و تبادل اطلاعات میان واحدهای کنترل.

در کدهای پنج‌کاراکتری استاندارد، رقم دوم نقش مهمی در تشخیص عمومی یا اختصاصی‌بودن کد دارد. در بسیاری از کدهای P0xxx، تعریف استاندارد عمومی است؛ درحالی‌که کدهای P1xxx معمولاً در دسته اختصاصی سازنده قرار می‌گیرند. بااین‌حال، تفسیر دقیق باید با توجه به استاندارد مربوط، خانواده کد و اطلاعات فنی خودرو انجام شود.

نباید صرفاً با مشاهده حرف یا رقم ابتدایی یک کد نتیجه گرفت که تمام جزئیات آن در همه خودروها یکسان است.

همچنین همه کدهای اختصاصی خودروهای هیبریدی الزاماً در قالب یکسانی که در کدهای استاندارد OBD-II می‌بینیم، نمایش داده نمی‌شوند. بعضی دستگاه‌های دیاگ ممکن است شناسه‌ها، زیرکدها یا توضیحات تکمیلی مخصوص سازنده را نیز ارائه کنند.

چرا تفاوت این دو نوع کد در خودروهای هیبریدی اهمیت بیشتری دارد؟

خودروهای هیبریدی علاوه بر موتور احتراقی، از سامانه‌های الکتریکی و الکترونیکی متعددی استفاده می‌کنند. ارتباط میان این سامانه‌ها باعث می‌شود یک ایراد در یک بخش، روی عملکرد بخش‌های دیگر نیز اثر بگذارد.

برای مثال، یک مشکل تغذیه یا ارتباطی ممکن است باعث شود چند واحد کنترل به‌طور هم‌زمان کد خطا ثبت کنند. اگر تعمیرکار همه کدها را نشانه خرابی مستقل چند قطعه بداند، ممکن است قطعات سالم را بی‌دلیل تعویض کند.

از طرف دیگر، برخی ایرادهای مربوط به باتری ولتاژ بالا، اینورتر یا مدیریت انرژی به داده‌ها و آزمون‌هایی نیاز دارند که در اطلاعات عمومی OBD-II به‌تنهایی در دسترس نیستند.

برای شناخت بهتر این بخش، آشنایی با ساختار سیستم ولتاژ بالای خودرو هیبریدی می‌تواند به درک ارتباط میان واحدهای کنترل، مدارهای قدرت و ملاحظات ایمنی کمک کند.

کد عمومی ممکن است فقط نقطه شروع عیب‌یابی باشد

فرض کنید دستگاه دیاگ یک کد عمومی مرتبط با عملکرد قوای محرکه ثبت کرده است. این کد می‌تواند محدوده بررسی را مشخص کند، اما ممکن است برای رسیدن به علت اصلی، به کدهای تکمیلی، داده‌های زنده و بررسی مدار نیاز باشد.

در چنین شرایطی، تعمیرکار باید از کد عمومی به‌عنوان سرنخ استفاده کند، نه مجوزی برای تعویض فوری یک قطعه.

کد اختصاصی ممکن است اطلاعات دقیق‌تری ارائه کند

در برخی خودروها، کد اختصاصی می‌تواند به یک زیرسامانه یا شرایط عملکردی مشخص اشاره کند. برای مثال، اطلاعات تکمیلی ممکن است به اختلاف ولتاژ، وضعیت دمایی یا شرایط ارتباطی یک واحد کنترل مربوط باشد.

بااین‌حال، حتی توضیح دقیق‌تر یک کد اختصاصی نیز جای آزمون و تأیید فنی را نمی‌گیرد. روش تست، حدود مجاز و شرایطی که خطا در آن ثبت شده باید بررسی شوند.

چگونه کدهای خطای عمومی و اختصاصی را با دیاگ بررسی کنیم؟

برای عیب‌یابی اصولی، بهتر است مراحل زیر را دنبال کنید.

مرحله اول: شناسایی دقیق خودرو

پیش از تفسیر کدها، مدل، سال ساخت، نوع قوای محرکه و در صورت لزوم مشخصات واحد کنترل را مشخص کنید.

در خودروهای هیبریدی، تفاوت نسل سامانه یا نسخه نرم‌افزار ECU می‌تواند بر تفسیر اطلاعات و مراحل تعمیر اثر بگذارد.

مرحله دوم: اسکن کامل واحدهای کنترل

اگر دستگاه دیاگ امکان اسکن همه واحدهای کنترل را دارد، فقط به کدهای موتور اکتفا نکنید. وضعیت واحدهای کنترل مرتبط با باتری، اینورتر، موتور الکتریکی و شبکه ارتباطی را نیز بررسی کنید؛ البته دسترسی به این واحدها به قابلیت دستگاه و خودرو بستگی دارد.

در این مرحله، ثبت کدها و وضعیت آن‌ها پیش از پاک‌کردن خطا اهمیت دارد.

مرحله سوم: تفکیک کدهای عمومی از اختصاصی

کدها را بر اساس ساختار استاندارد و مستندات سازنده بررسی کنید. اگر دستگاه دیاگ توضیحی ارائه می‌دهد که با منابع معتبر همان خودرو تطابق ندارد، آن را بدون بررسی بیشتر مبنای تعمیر قرار ندهید.

مرحله چهارم: بررسی وضعیت ثبت کد

بسته به خودرو و دستگاه دیاگ، کد ممکن است فعال، ذخیره‌شده، متناوب یا در وضعیت دیگری نمایش داده شود.

تفاوت میان خطای فعال و خطایی که قبلاً ثبت شده اهمیت دارد؛ زیرا ممکن است ایراد فعلی با علت ثبت یک کد قدیمی متفاوت باشد.

مرحله پنجم: بررسی داده‌های زنده و اطلاعات تکمیلی

پس از مشخص‌شدن کدها، پارامترهای مرتبط را بررسی کنید. دما، ولتاژ، وضعیت کلیدها و فرمان‌های کنترلی، در صورت دسترس‌بودن و مرتبط‌بودن با خطا، می‌توانند به محدودکردن محدوده ایراد کمک کنند.

مرحله ششم: آزمون و تأیید علت خرابی

پس از جمع‌آوری اطلاعات، مدار یا قطعه مشکوک را مطابق دستورالعمل فنی سازنده بررسی کنید. ممکن است لازم باشد سیم‌کشی، سوکت، تغذیه، اتصال بدنه یا عملکرد قطعه آزمایش شود.

در پایان نیز باید نتیجه تعمیر با بررسی مجدد کدها و شرایط عملکرد خودرو تأیید شود.

آیا دستگاه دیاگ معمولی می‌تواند کدهای اختصاصی خودرو هیبریدی را بخواند؟

پاسخ به نوع دستگاه دیاگ و میزان پشتیبانی آن از خودرو بستگی دارد.

برخی دستگاه‌ها عمدتاً اطلاعات استاندارد OBD-II را می‌خوانند و ممکن است به تمام واحدهای کنترل یا کدهای اختصاصی دسترسی نداشته باشند. دستگاه‌های پیشرفته‌تر ممکن است پوشش گسترده‌تری از مدل‌ها و سامانه‌ها داشته باشند، اما حتی این موضوع نیز باید برای خودرو و نسخه مشخص آن بررسی شود.

هنگام انتخاب ابزار تشخیصی، به موارد زیر توجه کنید:

• پشتیبانی از برند، مدل و سال ساخت خودرو
• امکان ارتباط با واحدهای کنترل هیبریدی
• پوشش کدهای اختصاصی سازنده
• نمایش داده‌های زنده مرتبط
• قابلیت مشاهده وضعیت ثبت کد و اطلاعات تکمیلی
• امکان انجام آزمون‌های فعال، در صورت پشتیبانی و مجازبودن

بنابراین، عبارت «دستگاه دیاگ هیبریدی» به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که ابزار موردنظر تمام اطلاعات موردنیاز را در اختیار شما قرار دهد.

اشتباهات رایج در تفسیر کدهای خطای خودرو هیبریدی

پیش از بررسی اشتباهات رایج، باید توجه داشت که کد خطا فقط یک سرنخ برای شروع عیب‌یابی است و به‌تنهایی خرابی یک قطعه را ثابت نمی‌کند. تفسیر صحیح کدها به مشخصات خودرو، شرایط ثبت خطا، داده‌های دیاگ و نتایج آزمون‌های فنی بستگی دارد. به همین دلیل، تعمیرکار باید پیش از تصمیم‌گیری درباره تعویض قطعه، شواهد مرتبط را بررسی کند و علت اصلی ایراد را مشخص سازد.

1. تعویض قطعه فقط بر اساس عنوان کد

نام یک سنسور یا واحد کنترل در توضیح کد لزوماً به معنای خرابی همان قطعه نیست. مدار و شرایط ایجاد خطا نیز باید بررسی شوند.

2. استفاده از توضیح کد مربوط به خودروی دیگر

حتی اگر کد در دو خودرو ساختار مشابهی داشته باشد، نباید بدون بررسی استاندارد و اطلاعات فنی سازنده فرض کرد که تمام جزئیات تشخیصی یکسان است.

3. نادیده‌گرفتن کدهای ارتباطی

اگر چند واحد کنترل به‌طور هم‌زمان خطا ثبت کرده‌اند، بررسی شبکه و تغذیه مشترک می‌تواند از تعویض بی‌دلیل چند قطعه جلوگیری کند.

برای بررسی عمیق‌تر این موضوع، عیب‌یابی ارتباط CAN در خودروهای هیبریدی از موضوعات مرتبط است؛ زیرا اختلال در تبادل داده میان واحدهای کنترل ممکن است بر اطلاعات تشخیصی چند سامانه اثر بگذارد.

4. پاک‌کردن کدها پیش از ثبت اطلاعات

پاک‌کردن کدها بدون ثبت وضعیت اولیه می‌تواند اطلاعات مفید برای تشخیص را از بین ببرد. بهتر است ابتدا کدها، وضعیت ثبت و داده‌های تکمیلی در دسترس ذخیره شوند.

5. نادیده‌گرفتن نکات ایمنی

در خودروهای هیبریدی، وجود خطا در یک سامانه به معنای بی‌خطر بودن بررسی آن نیست. پیش از کار روی مدارهای ولتاژ بالا، باید دستورالعمل سازنده، روش ایمن‌سازی و الزامات تخصصی رعایت شود. آزمون‌های مربوط به باتری ولتاژ بالا و اینورتر نباید با روش‌های حدسی انجام شوند.

چک‌لیست عیب‌یابی کدهای خطای عمومی و اختصاصی

برای اینکه روند عیب‌یابی منظم باشد، این ترتیب را دنبال کنید:

1. شناسایی دقیق مدل و مشخصات خودرو
2. اسکن واحدهای کنترل قابل‌دسترسی
3. ثبت همه کدها پیش از پاک‌کردن
4. مشخص‌کردن وضعیت هر کد
5. بررسی عمومی یا اختصاصی‌بودن کد بر اساس مرجع معتبر
6. مراجعه به اطلاعات فنی همان خودرو
7. بررسی داده‌های زنده و اطلاعات تکمیلی
8. بررسی مدار، سیم‌کشی و اتصالات مرتبط
9. اجرای آزمون‌های مجاز مطابق دستورالعمل سازنده
10. رفع علت اصلی ایراد
11. اسکن مجدد و تأیید نتیجه تعمیر

این فرایند کمک می‌کند کد خطا به‌عنوان بخشی از فرایند تشخیص استفاده شود، نه اینکه به‌تنهایی مبنای تصمیم‌گیری قرار بگیرد.

جمع‌بندی

تفاوت اصلی کدهای خطای عمومی و اختصاصی خودروهای هیبریدی در نحوه تعریف و دامنه کاربرد آن‌هاست. کدهای عمومی بر اساس استانداردهای تشخیصی تعریف می‌شوند و در محدوده کاربرد خود معنای مشترکی دارند؛ درحالی‌که تفسیر کدهای اختصاصی ممکن است به سازنده، مدل خودرو یا واحد کنترل وابسته باشد.

بااین‌حال، هیچ‌کدام از این دو گروه به‌تنهایی علت قطعی خرابی را مشخص نمی‌کنند. عیب‌یابی صحیح به شناسایی خودرو، اسکن واحدهای کنترل، بررسی کدها و داده‌های تکمیلی، آزمون مدار و تأیید نتیجه تعمیر نیاز دارد.

اگر می‌خواهید در عیب‌یابی برق خودرو از خواندن کد خطا فراتر بروید و بتوانید ارتباط میان واحدهای کنترل، مدارها و داده‌های دیاگ را بهتر تحلیل کنید، آشنایی اصولی با برق و الکترونیک خودرو اهمیت زیادی دارد. در همین مسیر، دوره های آموزش برق خودرو می‌تواند بخشی از مسیر یادگیری و تقویت مهارت‌های فنی شما باشد.

همچنین در صفحه اینستاگرام کارنو مهارت می‌توانید مطالب آموزشی مرتبط با برق خودرو و عیب‌یابی سیستم‌های الکترونیکی را دنبال کنید.

سوالات متداول

1. کد خطای عمومی خودرو هیبریدی چیست؟

کد خطای عمومی کدی است که در چارچوب استانداردهای تشخیصی تعریف شده و در محدوده کاربرد همان استاندارد، معنای مشترکی در خودروهای مختلف دارد.

2. کد خطای اختصاصی خودرو هیبریدی چیست؟

کد اختصاصی کدی است که تفسیر یا جزئیات تشخیصی آن به سازنده، مدل خودرو یا سامانه مشخصی وابسته است و ممکن است برای تفسیر دقیق به اطلاعات فنی سازنده نیاز داشته باشد.

3. آیا کدهای عمومی در همه خودروها دقیقاً یکسان هستند؟

کدهای استاندارد در محدوده تعریف‌شده خود معنای مشترکی دارند؛ اما روش عیب‌یابی، شرایط ثبت خطا و مراحل تعمیر ممکن است بین خودروها متفاوت باشد.

4. آیا دستگاه دیاگ معمولی کدهای اختصاصی را می‌خواند؟

این موضوع به قابلیت دستگاه و میزان پشتیبانی آن از برند، مدل و واحدهای کنترل خودرو بستگی دارد. همه دستگاه‌ها به تمام کدها و اطلاعات اختصاصی دسترسی ندارند.

5. آیا کد خطا به معنی خرابی قطعه است؟

خیر. کد خطا می‌تواند به مشکل در قطعه، مدار، سیم‌کشی، سوکت، تغذیه یا ارتباط میان واحدهای کنترل اشاره کند. برای تشخیص قطعی باید آزمون‌های مناسب انجام شوند.

6. چرا در خودروی هیبریدی چند کد خطا به‌طور هم‌زمان ثبت می‌شود؟

گاهی یک ایراد مشترک، مانند اختلال تغذیه یا ارتباط شبکه، می‌تواند بر چند واحد کنترل اثر بگذارد. بنابراین باید ارتباط میان کدها بررسی شود و همه آن‌ها الزاماً به معنی خرابی مستقل چند قطعه نیستند.

7. آیا برای تفسیر کدهای اختصاصی به اطلاعات سازنده نیاز داریم؟

در بسیاری از موارد بله. اطلاعات فنی سازنده می‌تواند تعریف دقیق کد، شرایط ثبت آن، داده‌های مرتبط و مراحل آزمون را مشخص کند.

8. آیا پاک‌کردن کد خطا مشکل خودرو را برطرف می‌کند؟

خیر. پاک‌کردن کد به‌تنهایی علت خرابی را رفع نمی‌کند. اگر ایراد همچنان وجود داشته باشد، کد ممکن است دوباره ثبت شود. ابتدا باید علت اصلی شناسایی و برطرف شود.

9. تفاوت کدهای P0 و P1 چیست؟

در بسیاری از کدهای استاندارد OBD-II، کدهای P0xxx عمومی و کدهای P1xxx اختصاصی سازنده هستند. برای تفسیر دقیق هر کد باید به استاندارد مربوط و مستندات معتبر همان خودرو مراجعه کرد.

10. برای عیب‌یابی کدهای خطای خودرو هیبریدی از کجا شروع کنیم؟

ابتدا مشخصات خودرو را شناسایی کنید، واحدهای کنترل را اسکن کنید، کدها و وضعیت ثبت آن‌ها را ذخیره کنید و سپس با استفاده از اطلاعات فنی، داده‌های زنده و آزمون‌های مناسب، علت اصلی را بررسی کنید.